مقاله

مقابله با زباله ها: ۵ مرحله برای کاهش ضایعات پلاستیک در آزمایشگاه

مقابله با زباله ها: 5 مرحله برای کاهش ضایعات پلاستیک در آزمایشگاه

آزمایشگاه های علوم زیستی حوزه دیگری است که در آن می توان ضایعات پلاستیک را کاهش داد. تقریباً ۵٫۵ میلیون تن زباله پلاستیکی هر ساله فقط در آزمایشگاه های علوم زیستی تولید می شود ، از جمله مواردی مانند نوک پیپت ، دستکش نیتریل و فلاسک کشت سلول. در عصر آلودگی زباله های جهانی و فراگیر شدن پلاستیک در جهان پیرامون ما، این قطعاً بیش از حد است. همه اینها قابل تغییر نیستند، اما در بعضی از زمینه ها امکان بهبود وجود دارد.

سه R – کاهش Reduce، استفاده مجدد Reuse، بازیافت Recycle
استراتژی سه Rs – کاهش مقادیر استفاده شده ، استفاده مجدد از وسایل و بازیافت آنها – واقعاً می تواند در تمام اقشار جامعه اعمال شود، بنابراین چرا در آزمایشگاه ها نیز چنین نباشد؟ مسلماً ، این یک چالش در این محیط است، اما غیرممکن نیست. بسیاری از افراد و سازمان ها قبلاً به موضوع توجه زیادی کرده اند. بنابراین ، به عنوان یا افزونه به سه R اصلی ، در اینجا R شماره ۴ و ۵ وجود دارد: Rethink & Replace .

جایگزین کنیدReplace – چه کار دیگری می توانیم انجام دهیم؟

جعبه های حرارتی ساخته شده از پلی استایرن اغلب در حمل و نقل محصولات یخچالی استفاده می شوند و در برخی موارد نیز پس گرفته می شوند و دوباره استفاده می شوند. اکنون نیز تعدادی از گزینه ها وجود دارد که از خمیر طبیعی یا مواد زائد کشاورزی مانند کاه به عنوان ماده عایق استفاده می کنند، یکی از این موارد “Landbox” از Landpack است. مدت زمان نگهداری تبرید با جعبه های حرارتی ساخته شده از پلی استایرن قابل مقایسه است.
شرکت آمریکایی Ecovative از قارچ میسلیوم برای پوشاندن مواد زائد جنگلی مانند تراشه های چوب استفاده کرده است، بطوری که قسمتهای فیبر مانند قارچ میسلیوم با تراشه های چوب مخلوط می شوند و ترکیب حاصل همچنین خواص تنظیم دما را نشان می دهد. در تلاش برای توسعه بیشتر این روش ، گروهی از دانشجویان دانشگاه Leuphana Lüneburg در حال تحقیق بر روی یک ماده عایق مبتنی بر قارچ هستند که می تواند فقط از پسماندهای تهیه شده در منطقه تولید شود.

بازنگری: آیا پلاستیک های زیست تخریب پذیر یک راه حل هستند؟

در گذشته ، تعدادی از رویکردهای فردی برای تولید محصولات یکبار مصرف قابل تجزیه در بخش علوم زندگی نیز ارائه شده است ، اما هیچ یک از آنها نتوانسته اند واقعاً خود را تثبیت کنند. زمان های لازم برای تجزیه این محصولات همیشه در کارخانه های کمپوست سازی صنعتی قابل تأمین نیستند و طبق آژانس محیط زیست فدرال آلمان (UBA) ، حتی در صورت رعایت این زمان ها، این فرآیند یک عمل دفع مفید و معنی دار نیست، زیرا فقط CO2 و آب تولید می کند. بازیافت مواد می تواند جایگزین معنی داری باشد، اما تحقق این امر از نظر فنی در حال حاضر دشوار است.

گزینه دیگر پلاستیک های بیو، یعنی پلیمرهای “کلاسیک” مانند پلی اتیلن است که از منابع تجدید پذیر ساخته می شوند و یک راه حل امیدوار کننده تر هستند. برخی از محصولات مبتنی بر “bio-PE” را می توان از قبل در بخش علوم یافت، مانند فلاسک آزمایشگاهی یا پایه رک های نوک پیپت. ارزیابی انجام شده توسط آژانس محیط زیست فدرال آلمان در سال ۲۰۱۲ به این نتیجه رسید که فویل های ساخته شده از پلی اتیلن زیستی (bio-PE) بر اساس نیشکر برزیل از نظر تغییر اقلیم و استفاده از منابع فسیلی نسبت به پلی اتیلن فسیلی حاصل از تولید اروپا تأثیر و بار کمتری دارند. از سوی دیگر، پلاستیک پایه زیستی، اگر کشت نیشکر را در نظر بگیریم ، بار بیشتری را به دوش می کشد و منجر به افزایش اسیدی شدن خاک و اقیانوس ها می شود. این بدان معنی است که تصویر حاصل در حال حاضر هنوز مخلوط است و لازم است جداگانه برای هر نوع پلاستیک و مواد اولیه بررسی شود که آیا این نوع تولید از نظر اکولوژیک بهتر است یا خیر. با این حال ، طبق مطالعه آژانس محیط زیست فدرال آلمان ، آینده احتمالاً در استفاده از پلاستیک های کلاسیک مبتنی بر زیست، مانند bio-PE وجود دارد، زیرا از استراتژی های بازیافت موجود می توان در اینجا استفاده کرد، که تعادل کلی محیط زیست را بهبود بخشد. ثانیا ، تغییر در آینده به سمت افزایش استفاده از مواد خام ثانویه (مانند مواد زائد باقیمانده) به جای زیست توده کشت شده مانند نیشکر، که باید به طور ویژه پرورش داده شود، نیز می تواند تأثیر مثبتی در تعادل زیست محیطی داشته باشد.

بسیاری از مراحل کوچک به دستیابی یک اثر عالی می انجامد
تجدیدنظر در استفاده ما از محصولات پلاستیکی و اطمینان از استفاده معقول از آنها ، دنبال کردن استراتژی های بازیافت فعال و جستجوی مداوم گزینه های دیگر – مخلوطی از سه Rs – کاهش ، استفاده مجدد و بازیافت – می تواند از قبل به کاهش زباله کمک

User Rating 0 (0 vote)
کند. این امر علاوه بر صرفه جویی در فضا ، هزینه های دفع را نیز در پی دارد و به محیط زیست کمک می کند. اینکه آیا آزمایشگاه “زباله صفر” در آینده به واقعیت تبدیل خواهد شد، در حال حاضر احتمالاً یک نکته آکادمیک است – اما مردم نیز در این زمینه کار می کنند.

 لینک های مفید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code